Kayıtlar

Ben Yazdım etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Otobüs Kornası

Resim
Sevmiyor beni bu şehrin kadınları; farkındayım. Beni gördüler mi saklanıveriyorlar. Sadece kadınları mı? Söğüt dalları, asma yaprakları bile ben altlarından geçerken gölgelerine sığınmayayım diye içine kapanıyorlar. Hoş ben de onlara bayılmıyorum ya. Elimde olsa hepsinin kökünü kazırdım. Ama elimde değil işte. Işıkları bile sarmıyor be! Geceleyin sokak lambaları, gökyüzünde yıldızları, hepsi ölüm sarısı bir solgunlukta, buz gibi bakıp duruyor bana. Gece, ranzanın üst katına uzanmış tavandaki çatlakları seyrediyorum. En çok karpuz lambanın sağ taraftaki vidasının yanından çıkıp, koridor tarafında doğru kıvrılan çatlağı seviyorum.  Yazının tamamı için tıklayınız...

Otobüs Kornası

Resim
Sevmiyor beni bu şehrin kadınları; farkındayım. Beni gördüler mi saklanıveriyorlar. Sadece kadınları mı? Söğüt dalları, asma yaprakları bile ben altlarından geçerken gölgelerine sığınmayayım diye içine kapanıyorlar. Hoş ben de onlara bayılmıyorum ya. Elimde olsa hepsinin kökünü kazırdım. Ama elimde değil işte. Işıkları bile sarmıyor be! Geceleyin sokak lambaları, gökyüzünde yıldızları, hepsi ölüm sarısı bir solgunlukta, buz gibi bakıp duruyor bana. Gece, ranzanın üst katına uzanmış tavandaki çatlakları seyrediyorum. En çok karpuz lambanın sağ taraftaki vidasının yanından çıkıp, koridor tarafında doğru kıvrılan çatlağı seviyorum.  Yazının tamamı için tıklayınız...

Ben

Resim
1993 yılının Şubat ayında, soğuk bir Cumartesi günü 15 yaşında bir çocuğun titreyen ellerinde açtım dünyaya gözlerimi. Nedense ondan öncesini hatırlamıyorum. Belli belirsiz birkaç insan, karton kutular, makine gürültüleri, mürekkep kokuları var aklımda ama tam net bir şey yok… İlk başta çocuğun beni koynunda saklaması hoşuma gitmişti. Hatta bunu beni soğuktan korumak için yaptığını düşünüp mutlu bile olmuştum. Meğerse saklanıyormuşuz. Ama neden ki? Saklanmayı gerektirecek ne yapmıştık acaba? Evin içine girer girmez kimseye göstermeden yatağın altına sakladı beni. Kışın soba yanmadığı için soğuk, bu yüzden az kullanılan bir odada, soğuktan buz tutmuş, rutubetten ıslanmış bir yatağın altına… Burada bana benzeyen bir kaç arkadaşımla daha tanıştım. Soğuktan üşümüş, titreyen ve niçin saklandığını bilmeyen… Yazının tamamı için tıklayınız...

Ben

Resim
1993 yılının Şubat ayında, soğuk bir Cumartesi günü 15 yaşında bir çocuğun titreyen ellerinde açtım dünyaya gözlerimi. Nedense ondan öncesini hatırlamıyorum. Belli belirsiz birkaç insan, karton kutular, makine gürültüleri, mürekkep kokuları var aklımda ama tam net bir şey yok… İlk başta çocuğun beni koynunda saklaması hoşuma gitmişti. Hatta bunu beni soğuktan korumak için yaptığını düşünüp mutlu bile olmuştum. Meğerse saklanıyormuşuz. Ama neden ki? Saklanmayı gerektirecek ne yapmıştık acaba? Evin içine girer girmez kimseye göstermeden yatağın altına sakladı beni. Kışın soba yanmadığı için soğuk, bu yüzden az kullanılan bir odada, soğuktan buz tutmuş, rutubetten ıslanmış bir yatağın altına… Burada bana benzeyen bir kaç arkadaşımla daha tanıştım. Soğuktan üşümüş, titreyen ve niçin saklandığını bilmeyen… Yazının tamamı için tıklayınız...

Büyüdükçe Eskirmiş Şiirler

Resim
Yıl 2005, aylardan kasım. O sıralar henüz farkında değilim ama iki yıldır devam eden İstanbul maceramın son zamanları. Hani herkes gelirken “seni yeneceğim İstanbul” diye iddialı bir giriş yapar ya bense daha en başından “İlk fırsatta senden kurtulacağım” diye gelmişim. Hedefim küçük yani. Belki o yüzden sevemedim, sevmek istemedim. Hatta on dakikalık mesafede olmasına rağmen bir kez bile Büyükçekmece sahiline gitmedim. Bu yazının devamını HaberLotus web sitesinden okuyabilirsiniz…

Büyüdükçe Eskirmiş Şiirler

Resim
Yıl 2005, aylardan kasım. O sıralar henüz farkında değilim ama iki yıldır devam eden İstanbul maceramın son zamanları. Hani herkes gelirken “seni yeneceğim İstanbul” diye iddialı bir giriş yapar ya bense daha en başından “İlk fırsatta senden kurtulacağım” diye gelmişim. Hedefim küçük yani. Belki o yüzden sevemedim, sevmek istemedim. Hatta on dakikalık mesafede olmasına rağmen bir kez bile Büyükçekmece sahiline gitmedim. Bu yazının devamını HaberLotus web sitesinden okuyabilirsiniz…

Gölün Laneti

Resim
Davulun sesi meydanı inletmeye başladığında vakit akşamüstüydü. Ufukta kaybolmaya yüz tutmuş güneşin kızıllığı, söğüt ağaçlarının yaprakları arasından evlerin kiremitlerine vuruyordu. Akşam kızıllığı ile buluşan kırmızı kiremitlerin rengi gittikçe bir kurşun yarasından sızan kana benziyor, sanki usulca damlardan toprağa akıyordu. Koca köyde, ritimsiz, ruhsuz, tekdüze bir davul sesinden başka hiçbir ses duyulmuyordu. Ne bir köpek havlaması, ne bir yaprak hışırtısı. Aynı şekilde köy meydanında toplananlar dışında ortalıkta dolaşan tek bir canlı da yoktu. Gidenler gitmiş, kalanlar susmuştu.  Meydanda bağdaş kurmuş, gözleri kapalı, sanki orada değillermiş gibi davulun sesini dinliyorlardı.  Yüzlerinde ne korku, ne cesaret, ne huzur, ne endişe; en küçük bir tepki yoktu ama karşı yamacın üzerinden onları seyreden adamın gözleri davula her vurulduğunda istemeden kapanıyordu. Adam anlamıyordu. Nedendi sanki bu inat? Bir köyü bu kadar sahiplenmeye değer kılan neydi? Bir kaç kilometr...

Gölün Laneti

Resim
Davulun sesi meydanı inletmeye başladığında vakit akşamüstüydü. Ufukta kaybolmaya yüz tutmuş güneşin kızıllığı, söğüt ağaçlarının yaprakları arasından evlerin kiremitlerine vuruyordu. Akşam kızıllığı ile buluşan kırmızı kiremitlerin rengi gittikçe bir kurşun yarasından sızan kana benziyor, sanki usulca damlardan toprağa akıyordu. Koca köyde, ritimsiz, ruhsuz, tekdüze bir davul sesinden başka hiçbir ses duyulmuyordu. Ne bir köpek havlaması, ne bir yaprak hışırtısı. Aynı şekilde köy meydanında toplananlar dışında ortalıkta dolaşan tek bir canlı da yoktu. Gidenler gitmiş, kalanlar susmuştu.  Meydanda bağdaş kurmuş, gözleri kapalı, sanki orada değillermiş gibi davulun sesini dinliyorlardı.  Yüzlerinde ne korku, ne cesaret, ne huzur, ne endişe; en küçük bir tepki yoktu ama karşı yamacın üzerinden onları seyreden adamın gözleri davula her vurulduğunda istemeden kapanıyordu. Adam anlamıyordu. Nedendi sanki bu inat? Bir köyü bu kadar sahiplenmeye değer kılan neydi? Bir kaç kilometr...

Leto Edirne'de

Resim
Leto’nun Edirne’ye ilk gelişinin anısına Yer: Kadıköy’de bi yer Mekân: Tam olarak Leto’nun yatağı Tarih: 23.08.2008 Cumartesi Saat: 23.47 Eee malum gün geldi çattı. Adama iki hafta önceden gün verdik gidicez artık. Gidicez gitmesine de bu adam hırlı mıdır, hırsız mıdır hiç bilmiyoz. Allah muhafaza ya sapık falan çıkarsa? Her gün neler görüyoz haberlerde. Yok, ama ya. Gül gibi nişanlısı var. Benim gibi tipsize sulanacak değil ya. Ama belli mi olur abi? Can bu çeker, beşer bu şaşar. Yok, daha neler. Yat zıbar lan Leto. Kendin kaşındın. Bu yeni insanlarla tanışma merakın bir gün başına bir iş açacak ama inşallah o gün yarın değildir. 24.08.2008 Pazar Saat:08.00 Uuuuuvvuuaahhh!!! Ayı gibi uykum var be. Bıraksalar iki afta uyurum. Amanın afta ne be? Daha bileti elimize alır almaz “h” leri yutmaya başladık. Yavu bu otobüs 09.00 da kalkmayacak mıydı? Saat 10.00 oldu yav. Dakka bir gol bir valla. Bakalım gidince başımıza ne gelcek. Bir şey olmaz di mi lan Leto? O kada...