Kaiken
Doğan güneş karardığında, Geçmiş, çıplak bir kılıç gibi keskinleştiğinde, Japonya artık bir anı değil, kâbus olduğunda, Kaiken'in zamanı gelmiş demektir. Aslında sırada Grangé'den Sisle Gelen Yolcu vardı. Ama gerek vaktimin darlığı, gerek bir önce okuduğum Grange romanı olan ve biraz sıkıldığım Ölü Ruhlar Ormanı 'ndan sonra tuğla kalınlığında bir kitabına hazır olmamam nedeniyle sırayı bozdum, iyi ki yapmışım. Genelde Jean Christophe Grangé kitaplarını ortalama bir beğeni ile okurum. Ama bu kitap öyle değil, on numero beş yıldız...Neredeyse sataşmak istediğim noktalardan vazgeçirecek kadar iyi. Ama neyse ki neredeyse... Bir kere aşırı gıcık olduğum, ortada fol yok yumurta yokken bir şeylerden şüphelenen, dahası şüphelerinde haklı çıkan, hangi ipucuna/tanığa ihtiyacı varsa tesadüfen karşısına çıkan iyi adamlar, her kan pıhtısı, her organın duruşu ayrı ayrı, ballandıra ballandıra, sayfalarca anlatılan cinayet sahneleri yok. Katilin bile psikopatlığın...