Gölün Laneti
Davulun sesi meydanı inletmeye başladığında vakit akşamüstüydü. Ufukta kaybolmaya yüz tutmuş güneşin kızıllığı, söğüt ağaçlarının yaprakları arasından evlerin kiremitlerine vuruyordu. Akşam kızıllığı ile buluşan kırmızı kiremitlerin rengi gittikçe bir kurşun yarasından sızan kana benziyor, sanki usulca damlardan toprağa akıyordu. Koca köyde, ritimsiz, ruhsuz, tekdüze bir davul sesinden başka hiçbir ses duyulmuyordu. Ne bir köpek havlaması, ne bir yaprak hışırtısı. Aynı şekilde köy meydanında toplananlar dışında ortalıkta dolaşan tek bir canlı da yoktu. Gidenler gitmiş, kalanlar susmuştu. Meydanda bağdaş kurmuş, gözleri kapalı, sanki orada değillermiş gibi davulun sesini dinliyorlardı. Yüzlerinde ne korku, ne cesaret, ne huzur, ne endişe; en küçük bir tepki yoktu ama karşı yamacın üzerinden onları seyreden adamın gözleri davula her vurulduğunda istemeden kapanıyordu. Adam anlamıyordu. Nedendi sanki bu inat? Bir köyü bu kadar sahiplenmeye değer kılan neydi? Bir kaç kilometr...