Kayıtlar

Otobüs Kornası

Resim
Sevmiyor beni bu şehrin kadınları; farkındayım. Beni gördüler mi saklanıveriyorlar. Sadece kadınları mı? Söğüt dalları, asma yaprakları bile ben altlarından geçerken gölgelerine sığınmayayım diye içine kapanıyorlar. Hoş ben de onlara bayılmıyorum ya. Elimde olsa hepsinin kökünü kazırdım. Ama elimde değil işte. Işıkları bile sarmıyor be! Geceleyin sokak lambaları, gökyüzünde yıldızları, hepsi ölüm sarısı bir solgunlukta, buz gibi bakıp duruyor bana. Gece, ranzanın üst katına uzanmış tavandaki çatlakları seyrediyorum. En çok karpuz lambanın sağ taraftaki vidasının yanından çıkıp, koridor tarafında doğru kıvrılan çatlağı seviyorum.  Yazının tamamı için tıklayınız...

Otobüs Kornası

Resim
Sevmiyor beni bu şehrin kadınları; farkındayım. Beni gördüler mi saklanıveriyorlar. Sadece kadınları mı? Söğüt dalları, asma yaprakları bile ben altlarından geçerken gölgelerine sığınmayayım diye içine kapanıyorlar. Hoş ben de onlara bayılmıyorum ya. Elimde olsa hepsinin kökünü kazırdım. Ama elimde değil işte. Işıkları bile sarmıyor be! Geceleyin sokak lambaları, gökyüzünde yıldızları, hepsi ölüm sarısı bir solgunlukta, buz gibi bakıp duruyor bana. Gece, ranzanın üst katına uzanmış tavandaki çatlakları seyrediyorum. En çok karpuz lambanın sağ taraftaki vidasının yanından çıkıp, koridor tarafında doğru kıvrılan çatlağı seviyorum.  Yazının tamamı için tıklayınız...

Ben

Resim
1993 yılının Şubat ayında, soğuk bir Cumartesi günü 15 yaşında bir çocuğun titreyen ellerinde açtım dünyaya gözlerimi. Nedense ondan öncesini hatırlamıyorum. Belli belirsiz birkaç insan, karton kutular, makine gürültüleri, mürekkep kokuları var aklımda ama tam net bir şey yok… İlk başta çocuğun beni koynunda saklaması hoşuma gitmişti. Hatta bunu beni soğuktan korumak için yaptığını düşünüp mutlu bile olmuştum. Meğerse saklanıyormuşuz. Ama neden ki? Saklanmayı gerektirecek ne yapmıştık acaba? Evin içine girer girmez kimseye göstermeden yatağın altına sakladı beni. Kışın soba yanmadığı için soğuk, bu yüzden az kullanılan bir odada, soğuktan buz tutmuş, rutubetten ıslanmış bir yatağın altına… Burada bana benzeyen bir kaç arkadaşımla daha tanıştım. Soğuktan üşümüş, titreyen ve niçin saklandığını bilmeyen… Yazının tamamı için tıklayınız...

Ben

Resim
1993 yılının Şubat ayında, soğuk bir Cumartesi günü 15 yaşında bir çocuğun titreyen ellerinde açtım dünyaya gözlerimi. Nedense ondan öncesini hatırlamıyorum. Belli belirsiz birkaç insan, karton kutular, makine gürültüleri, mürekkep kokuları var aklımda ama tam net bir şey yok… İlk başta çocuğun beni koynunda saklaması hoşuma gitmişti. Hatta bunu beni soğuktan korumak için yaptığını düşünüp mutlu bile olmuştum. Meğerse saklanıyormuşuz. Ama neden ki? Saklanmayı gerektirecek ne yapmıştık acaba? Evin içine girer girmez kimseye göstermeden yatağın altına sakladı beni. Kışın soba yanmadığı için soğuk, bu yüzden az kullanılan bir odada, soğuktan buz tutmuş, rutubetten ıslanmış bir yatağın altına… Burada bana benzeyen bir kaç arkadaşımla daha tanıştım. Soğuktan üşümüş, titreyen ve niçin saklandığını bilmeyen… Yazının tamamı için tıklayınız...

Büyüdükçe Eskirmiş Şiirler

Resim
Yıl 2005, aylardan kasım. O sıralar henüz farkında değilim ama iki yıldır devam eden İstanbul maceramın son zamanları. Hani herkes gelirken “seni yeneceğim İstanbul” diye iddialı bir giriş yapar ya bense daha en başından “İlk fırsatta senden kurtulacağım” diye gelmişim. Hedefim küçük yani. Belki o yüzden sevemedim, sevmek istemedim. Hatta on dakikalık mesafede olmasına rağmen bir kez bile Büyükçekmece sahiline gitmedim. Bu yazının devamını HaberLotus web sitesinden okuyabilirsiniz…

Büyüdükçe Eskirmiş Şiirler

Resim
Yıl 2005, aylardan kasım. O sıralar henüz farkında değilim ama iki yıldır devam eden İstanbul maceramın son zamanları. Hani herkes gelirken “seni yeneceğim İstanbul” diye iddialı bir giriş yapar ya bense daha en başından “İlk fırsatta senden kurtulacağım” diye gelmişim. Hedefim küçük yani. Belki o yüzden sevemedim, sevmek istemedim. Hatta on dakikalık mesafede olmasına rağmen bir kez bile Büyükçekmece sahiline gitmedim. Bu yazının devamını HaberLotus web sitesinden okuyabilirsiniz…

Yanlış Adam - Umut Çalışan

Resim
Önokuma Sipariş Goodreads Medya Sizden Gelenler Bu adamlar kim ya da ne bilmiyorum. Nereden geldiklerini, benden ne istediklerini… Kurşun işlemiyor, yorulmuyor, hastalanmıyor, ölmüyorlar. Bu dünyanın ötesinde, insanüstü bir güçle, durup dinlenmeden beni öldürmek için geliyorlar. Bana doğru attıkları her adımda ölümün sıcaklığını, beni arzulayan bir kadının nefesi gibi boynumda hissediyorum. Ne ben neden benim peşimde olduklarını biliyorum ne de onlar öldürmek için yanlış adamı seçtiklerini. Bilseler, yıllar önce ölmüş, ruhu bu dünyada sürüklenen sefil bir gölge olduğumu anlasalar, çoktan vazgeçerlerdi. Ölüm denen boşluktan geçmiş, ölümsüzlüğe açılan bulmacalardan ibaret düşmanlığımız. Her birimizin çözümü ötekinin elinde… Onları bilmem ama devasa bir yap-bozun elde kalan son parçasıyım ben. Birden fazla boşluğa uyan ama aslında hiçbir nesneyi tamamlamayan. Yanlış bir adamım, hayatında doğru ya da güzel hiçbir şeyi kalmayan…  Umut Çalışan'dan nefes nefe...